2000'li yılların başından itibaren Türk sineması, sadece teknik bir dönüşüm değil, buna ek olarak köklü bir zihniyet değişimiyle de karşı karşıya kaldı. Küresel anlatıların yerel dokularla harmanlandığı bu yeni dönemde, "milli" olanın yeniden tanımlanması ve beyaz perdede vücut bulması, sinemamızın ana izleklerinden biri haline geldi. Bu eser, milenyum sonrası Türk sinemasının kendi öz kaynaklarına yönelişini, toplumsal hafızayı tazeleme çabalarını ve yerli kimlik inşasını derinlemesine bir perspektifle ele alıyor.

Kitap, geleneksel ile modernin çatışma noktasında duran yönetmenlerin, hikâyelerini anlatırken başvurdukları "millileşme" stratejilerini sosyolojik ve estetik boyutlarıyla inceliyor. Tarihsel temsillerden dini motiflere, Anadolu irfanından modern kahramanlık mitlerine kadar pek çok unsurun sinematografik dildeki karşılığını arayan çalışma, okuru Türk sinemasının son çeyrek asırdaki karakter değişimini anlamaya davet ediyor. Geçmişin mirasını geleceğin diliyle birleştiren bu süreçte, sinemanın bir "milli kimlik laboratuvarı" olarak nasıl işlediğini görmek isteyen herkes için bu kitap, temel bir referans kaynağı niteliği taşıyor.