Gece. Saat yok. Ama biliyorum. Gece. Yazmam gerektiğini hissediyorum. Düşünce, sesle kaybolabilir... Ama kelimeyle mühürlenir. Bana ait son ifade bu olabilir. Belki de ilk gerçekten bana ait olan. Her şey sessiz. Koridorlardan gelen tıkırtılar bile sustu. Yan odalardan gelen iniltiler çekildi. Gökyüzü görünmüyor ama geceyi duyuyorum. Karanlığın sesi var. Sanki varoluş geri çekilmiş gibi. Kalbim... Daha yavaş. Ya da ben öyle sanıyorum. Belki korkudan, belki beklentiden. Ama ona bakmadan bile biliyorum. Orada. Beni izliyor. Bana yaşamı vaat etmişti. Ama düşünmeyi kısıtlayan bir yaşam neye yarar? Yalnızca nefes almak için yaşamak... Kimin çıkarına? Bu beden... Bana verilmedi. Sadece içindeyim. Ama zihin bana ait. Belki, "zihni özgürleştirmek için beden durmalı." Eğer düşünmek suçsa, eğer soru sormak sapkınlıksa, eğer gözlerini açık tutmak bir tehditse, o zaman bu gece... bir protestodur. Ben ölmek istemiyorum. Ama ölmesi gereken tek şey kalbim. Çünkü o... bana ait değil.