Bir gün gelecek onları arayacaksınız, telefonu kimse açmayacak. Kapılarına gideceksin, anahtar artık başkasının elinde olacak. O ses, sana doğum günü kim bilir kaç kere kutlayan o ses, bir daha duyulmayacak. Mezarın başında diz çökeceksin; 'anneciğim', 'babacığım' diyeceksin, cevap vermeyecek. İşte o gün, bütün dünyâyı veren de bir tek 'öf'ünü geri almak isteyeceksin. Bir kahvenin yanında döngülerin yarım saat dinlemediği hikayeleri, omuz silkip geçtiğin nasihatleri, 'sonra ararım anne' deyip aramadığın o akşamları, hediyeyi unuttuğun bayramları, ziyârete gittiğin haftaları, sesi yükselttiğinin o bir ânı... hepsini geri almak isteyeceksin. Veremeyeceksin. Bu kitap, o günden önce eline geçti. Bu kitap, henüz vakit varken sana yazıldı. Hüccetü'l-İslâm İmâm Gazâlî'nin asırları aşan lisânı, bu sayfalardan seslenir:
Cennet, mevcut anaların ayakları vardır ama ayaklar her gün biraz daha yorulmaktadır. Üç defa 'burnu yere sürtülsün!' buyurdu Resûl-i Ekrem; İhtiyârlamış ana-babasının yetip de cennete giremeyenin. Sen hangisini destekliyorsun? Kapısında bekleten mi, yoksa kapılarında bekleyen mi? Bu kitabı okumadan önce iki kere düşün: Çünkü okuduktan sonra ya odaklanacaksın yahud bu satırlar ömürleri boyunca bir sızı olarak kalacak. Karar senin. Vakit, senin değil.