Düşünün ki bir saha araştırması, bulacağı yanıtlardan çok karşısına çıkacak yeni sorularla ilgileniyor. Düşünün ki bu saha, araştırmanın kendi yolculuğu başlamadan önce aslında yoktu. Çünkü bu araştırmada sahanın sınırları, soru sorma tekelini elinde tuttuğu varsayılan araştırmacıdan ziyade, bizzat soruların muhatapları tarafından çiziliyor. Bu kitap, göçmenliğe dair düşünme biçimlerimizi demokratikleştirmekle işe başlıyor.
Şimdi dostluk, göçmenlik tecrübesine sonradan eklenmiş bir kavramsal çerçeve değil sadece. Göçmenlik de dostluğu anlama ve yorumlamanın bir pratiği. Küresel bir tehdit, en iyi ihtimalle bir entegrasyon ya da uyum meselesi olarak sunulsa da göçün bir gündelik hayatı var. Ve ahlaki bir erdemden ibaretmiş gibi, genellikle güç ilişkilerinden kopuk bir biçimde düşünülse de dostluğun aslında bir siyaseti var. O yüzden bu kitabın soruları başka.
Göçmenlerin gözünde dost kimdir? Arkadaştan farkı nedir? Akrabadan yeğ midir? Benzerlikten mi doğar dostluk, farklılıktan mı? Yerliler gibi olmadan da onlarla dost olabilirler mi? Dostluğun her şeye gücü yeter mi? Ya dostluktaki dayanışmanın hiçbir açık talebi yoksa? Birbirimize tutunmadan birlikte yaşayabilir miyiz ki?