«Ölümle yaşamın mutlak döngüsü ve sonsuz sayıda insanın sonsuz geleceği karşısında hayatlarımız anca birer çiy tanesiyken asla değişmeyecek bir sistemin bize ebediyen sürecek bir mutluluğu bahşedeceğini iddia etmek, gelecek hakkında ahkâm kesmek; küstahlığın, korkunç boyutta zırvalamanın ötesine geçemez. Sonsuz, ebedi zamana; insanlığın potansiyeline karşı dehşet bir hakarettir bu. Umabileceğimiz yegâne şey az da olsa iyileşebilmemizdir. Aslında insanlığın çöküşünün sınırları da bu kadardır. İnsanlığa sonsuza dek düşebilecek güçte bir zihin bahşedilmedi. Bir çeşit sisteme sarılarak düşüşümüzü durdurmaya çalışırız. Sistemi kurarız, sistemi bozarız ve insanlık biraz daha gelişir. Çöküş tüm sistemlerin anasıdır. Bizim için en elzem şey ise insanların bu acınası aslını dikkatle gözlemlememizdir. »

Töre ve âdetlerin yıkımını, sansasyonelliği âdeta görev edinmiş olan; 20. yüzyıl Japonya'sının en özgün ve ayrıştırıcı düşünürlerinden Ango Sakaguçi'nin hem öykülerinden hem de denemelerinden oluşan bu derlemesinde hâlen tartışmalı bu yazarı meydana getiren pek çok yüze tanıklık ediyoruz.