Mademki Mavi, gökyüzünün o tanıdık sonsuzluğundan değil belki ama çocukluğun hüzünlü ve bir o kadar masum kuytusundan sesleniyor.

Serap Kılınçoğlu, öyküleriyle okuru "hatıraların yitik ülkesine" doğru, keder ve inancın eski fotoğraflara karıştığı samimi ve derinlikli bir yolculuğa çıkarıyor.

Yazar, hayatın grileşen katı yanlarına inat, kelimelerin tılsımlı gücüyle okuru için mavi bir sığınak inşa ediyor. Sıradan anların kalbinde gizlenen karmaşık duyguları, aile bağlarının o kopmaz ilmeklerini ve yaşamın kırılma noktalarını yüksek bir estetikle işleyen bu eser; sızlayan yaralara temas etmekten çekinmeyen, tüm benliğiyle insana inanmakta sebat eden bir kalemin ürünü.

Hayatın tüm ağırlığına rağmen mavi mademki hâlâ orada bir yerdedir; o halde umut, en koyu kederin kuytusunda bile sessizce yeşerebilir.