Bazı hikâyeler bir insanla başlamaz. Hatırlanmayan, bastırılan ve başkasının zihninde taşınan bir anıyla başlar.
Dr. Elif Karaca, yıllardır başkalarının zihinsel kırılmalarını onarmaya çalışırken kendi geçmişinde kapalı tuttuğu bir boşluğu görmezden gelir. Düzen, kontrol ve mesafe onun savunmasıdır. Kerem Arman bu savunmayı bozan kişidir. Onunla birlikte açılan kapı, Elif'in yalnızca bugünüyle değil geçmişiyle de temas etmesine neden olur.
Bu noktadan sonra yaşananlar bir terapi süreci olmaktan çıkar. Zaman iç içe geçer. Roller yer değiştirir. Anlatılanlarla hatırlananlar aynı yerde buluşur.
Ortaya çıkan şey yalnızca cinayetler değildir. Hafızanın bölünmesi, suçun paylaşılması ve bazı gerçeklerin neden başka hayatlarda yaşandığı açığa çıkar. Travma yalnızca yaşanan değildir. Bazen üstlenilendir. Bazen başkasının sustuğu yerde taşınandır.
Bu hikâye tek bir kişiye ait değildir. Tek bir zamana da ait değildir. Bazı yüzleşmelerde asıl soru gerçeğin ne olduğu değildir. Gerçeği hatırlayacak kadar kimin dayanıklı olduğudur.