İçindeki çocuğu salla göklere doğru uçur gitsin kahgalarıaşırı sararken gülücükleri yükle kuşun kanatlarına bulutları aşarak gitsi

Şiir bir denklem yani matematik semboller yığını değildir.
Bu binanın betonu sözcüklerse, duvarları ve odaları da anlamıdır.
İnsan gözünün gördüğü her nesne, duyumsadığı her olgu bu binaya aittir.
Çekiler, çileler, heyecanlar, duygulardaki depremler, psikolojik veya mantıki olarak bu binanın malıdır.
Şiir okurunun hiçbir şairden çıkarı yoktur ama iyi bir taraftardır o.
Şair de, kendinden sonra, tanımadıkları için yazar şiirini. Bu karşılıklı alışverişte ana malzeme hayatın kımıltısıdır gerçekte. Biraz da şairin kımıltıları ele alış biçimi; kendinden yola çıkarak kalabalığa karışması, onun içinde erimesi, o olması.
Okur, kendi penceresinden gördüklerinin doğrulanmasının beklenti içindeolabilir. Böylesi Olgunları bulduğu oranda  benimşairim demelerebaşlar.
Genel görünüştür bu durum.kalamin efendisi bir şairin pencereleri bütün ufuklara açıktır.
Dileyen dilediğince girsin istar bu ırmağa. Böyle bir beklentiye  yazamaya şiirini.
Bu nedenle herhangi bir şiire girmeden önceduraklamak gerek.
Bütün gizlerine erişmek için yavaşca hazırlanmak.
Bu konuda P.eluar'akulak verelim.