Beyaz Ölüm, artık çocuk sesleriyle yankılanmayan köy okullarının, tozlu pencerelerinde unutulmuş bir devrin hüzünlü ve onurlu hikâyesidir.

Hasan Konu, Bucak'ın köylerinde ve mahallelerinde bir zamanlar yoksulluğa, uzaklığa, elektriksiz gecelere, çamurlu yollara ve imkânsızlıklara rağmen ışığını eksiltmeyen eğitim yuvalarının izini sürüyor. Kimi fundalıkların arasında sessizliğe gömülmüş, kimi yamaçlarda yılların yükünü sırtlanmış bu okullar; yalnızca taş, kerpiç ve kiremitten ibaret değildir. Onlar, Cumhuriyet'in en ücra köşelere uzanan idealinin, fedakâr öğretmenlerin alın terinin ve köy çocuklarının yarına açılan ilk kapısının tanıklarıdır.

Bu kitapta kapanmış okul kapılarının ardında kalan hatıralar, unutulmaya yüz tutmuş öğretmen adları, öğrencilerin belleğinde saklı anılar ve bir ilçenin eğitim tarihi sabırla kayıt altına alınıyor. Yazar, yalnızca geçmişe bakmıyor; sessizleşen bu binaların içinden yükselen soruyu da duyuruyor: Bir zamanlar hayatın merkezi olan köy okullarına, öğretmenlerine ve çocuklarına ne oldu?
Beyaz Ölüm, kaybolan bir eğitim dünyasına yakılmış içli bir ağıt; aynı zamanda o dünyayı var eden öğretmenlere, öğrencilere ve köy insanına sunulmuş vefa dolu bir selamdır.