Ebedi değildir dünya, ölüm var serde,

Hani nerde makamlar, saltanatlar nerde?

Gidenlerin hepsi âsude diyardalar,

Kaçılmaz hesabın, en âdili mahşerde!



   Rubai;

   Arapça'da "dörtlü, dörtlük" anlamına gelen Rubai kelimesi (çoğulu Rubaiyyat) edebiyatta dört mısradan meydana gelen şiirlere verilen addır.

   Rubai, aruz ölçüsüyle yazılır. Birimi dörtlüktür. 4 dizelik (mısralık) bir Divan Edebiyatı nazım biçimidir.

   Rubai Türk edebiyatı olup, Orta Asya'dan İran'a geçmiştir. İslâmiyet'ten sonra aruzla söylenmesiyle meydana gelmiş bir İran nazım şeklidir.

   Tasavvuf heyecanını dört mısralık bir nazım kalıbı içinde ifade etmeye imkân sağladığı için sûfîlerin ilgisini çekmiştir.

   Tasavvufî Rubainin Fars edebiyatındaki mucidi Ebu Saîd

Ebü'l-Hayr'dır.

   Rubailerde aşk, şarap, dünyanın türlü nimetlerinden yararlanma, hayatın anlamı ve hayat felsefesi, tasavvuf ve ölüm gibi konular işlenir.

   Rubai, Türk şiirinin etkisiyle ortaya çıkmıştır.