Kanatları kırılmış kelebekleri zihninin bir köşesinde kokutmadan çürümeye mahkûm etti adetiymiş gibi. Her bir gözyaşında bir küçük inci tanesi arayıp, arayışlarının karşılığında ise kanla mühürlenmiş kelebek cesetlerine hapsoldu. Beyaz bir elbiseden yeni bir hayat doğacağına inanan küçük kızın başını, en çok da kahverengi sonbahar yapraklarıyla gözlerini kapatıp nefesini kestiğinde okşadı. Cehennemden yeryüzüne düşen ateşten kadehin içinde, yalnızlıktan var edilmiş ölümün ve paramparça edilen ruhların sonsuzluk suyunu içti.

Bir bebek öldü, bir kelebek kozasından parçalandı ve bir cehennem sahibini yemeğe davet etti. Ve sonra her şey saf ateşten ibaret oldu.

Şimdi, o vahşi karanlığın tam ortasında, boynunda bir kelebeğin ahını taşıyan yaralı bir ruh ve adımları uçurumlara aşiyan tekinsiz bir adam karşı karşıya. Sırlar sökülüyor, maskeler eriyor ve vadi yeni bir kurban için nabzını hızlandırıyor.