Bu kitap, edebiyatı bir tezyin, fikri geçici bir meşgale olarak görmeyen bir yazarın kaleminden çıkmıştır. Ahlâk ise onun için şahsi bir tercih değildir. Ona göre kelâm, dile geldiği anda sorumluluk kazanır. Söz olmaktan çıkar, fikre inkılap eder ve bir hayat nizamı talep eder. Yazarı için söz, yalnızca estetik bir imkân değil, hesabı verilmesi gereken bir yükümlülüktür. Metinlerde edebiyat, insanın iç dünyasını derinleştiren bir araç; fikir, hakikatin izini süren bir çaba; ahlâk ise bu arayışın yönünü ve istikametini belirleyen temel ölçüdür. Müslümanca yaşamak, onun dünyasında yalnızca bir iman beyanı değil; sözün, fiilin ve sükûtun dahi hesabını verebilme şuuru ile var olma hâlidir.

Yazar, hafifliğin hüküm sürdüğü bir çağda ağırlığı; savrulmanın arttığı bir dönemde ise istikameti hatırlatma niyetiyle sözünü kurar. Bu metinler, okumanın pasif bir temas değil, bir fiil; anlamanın sıradan bir edinim değil, bir vecibe olduğunu vurgular. Yaşamanın ise bütün bunların mesuliyetini omuzlamak olduğunu ısrarla vurgulayan bir düşünce ve edebiyat anlayışının izini sürer.