Bazı in­san­lar ka­ran­lık­tan kor­kar.
Ba­zı­la­rı ise ka­ran­lı­ğın ta ken­di­si olur.

Zümra...Geç­mi­şi kanla ya­zıl­mış, ruhu par­ça­lan­mış bir kadın.Çocuk yaşta kay­bet­tik­le­ri, onu insan ol­mak­tan uzak­laş­tır­dı; ge­ri­ye sa­de­ce öfke, acı ve in­ti­kam kaldı.

O artık bir avcı.
He­de­fi ise sı­ra­dan in­san­lar değil...Dün­ya­nın en kirli, en ka­ran­lık yüzü.

Kadın ti­ca­re­ti, kirli iliş­ki­ler, güç sa­vaş­la­rı ve iha­net­ler­le örülü bir dü­zen­de; Zümra kendi ada­le­ti­ni kur­ma­ya ka­rar­lı.Ama her adım­da kar­şı­sı­na çıkan ger­çek, onu tek bir so­ru­ya sü­rük­lü­yor:

"Te­miz­le­di­ğim şey ger­çek­ten pis­lik mi... yoksa ben de o ka­ran­lı­ğın bir par­ça­sı mıyım?"

Geç­mi­şin sır­la­rı bir bir or­ta­ya çı­kar­ken, düş­man ile kan bağı ara­sın­da­ki çizgi si­li­ni­yor.Aşk, nef­ret, tutku ve iha­net iç içe ge­çi­yor.

Ve savaş baş­lı­yor...

Bu hi­kâ­ye­de masum yok.
Ka­za­nan yok.
Sa­de­ce ha­yal­le­ri ölen­ler var.