"Bazı hatıralar, insanın içinde yıllarca solmadan kalan bir papatya gibidir."

Ümit Rona, Papatya Toplayıcısı'nda hayatın büyük kırılmalarını küçük anların içinden anlatıyor: bir çiçeğin kokusu, göğe kaçan bir balon, kaybolan bir bisiklet, cenaze avlusunda duyulan zamansız bir kahkaha ... Bu hikâyelerde çocukluk yalnızca geçmişte kalmış bir zaman değil; insanın sevgisine, eksikliğine ve vicdanına dönüp dönüp bakan sessiz bir aynadır. Mahalle aralarında, yoksulluğun gölgesinde, anne babaların suskun fedakârlığında ve çocukların dünyayı ilk kez anlamaya çalıştığı o kırılgan eşikte dolaşan bu öyküler; okuru bazen bir papatyanın kokusuna, bazen bir babanın omzuna, bazen de içte biriken eski bir sızıya götürür. Papatya Toplayıcısı, kaybedilenlerin ardından kalan duyguyu, büyümenin içimizde bıraktığı ince çatlağı ve insanın iyi kalma çabasını sade ama etkili bir dille kuruyor. Çünkü bazı hatıralar geçip gitmez; usulca büyür, yıllar sonra içimizde yeniden çiçek açar.