Adam, pazar sa­ba­hı kalk­tı­ğın­da bütün haf­ta­nın yor­gun­lu­ğu­nu çı­kar­mak için eline ga­ze­te­si­ni aldı ve bütün gün mis­kin­lik yapıp evde du­ra­ca­ğı­nı dü­şün­dü.
Tam bun­la­rı dü­şü­nür­ken oğlu ko­şa­rak geldi ve si­ne­ma­ya ne zaman gi­de­cek­le­ri­ni sordu. Baba oğ­lu­na söz ver­miş olup, bu hafta sonu onu si­ne­ma­ya gö­tü­re­cek­ti. Ama hiç dı­şa­rı­ya çık­mak is­te­me­di­ğin­den bir ba­ha­ne uy­dur­ma­sı ge­re­ki­yor­du.
Sonra ga­ze­te­nin pro­mos­yon ola­rak da­ğıt­tı­ğı dünya ha­ri­ta­sı gö­zü­ne iliş­ti. Önce dünya ha­ri­ta­sı­nı küçük par­ça­la­ra ayır­dı ve oğ­lu­na eğer bu ha­ri­ta­yı dü­zel­te­bi­lir­sen seni si­ne­ma­ya gö­tü­re­ce­ğim dedi ve sonra şöyle dü­şün­dü:
-Ohh be kur­tul­dum, en iyi coğ­raf­ya pro­fe­sö­rü­nü bile ge­tir­sen bu ha­ri­ta­yı ak­şa­ma kadar dü­zel­te­mez.
Ara­dan on da­ki­ka geç­tik­ten sonra oğlu ba­ba­sı­nın ya­nı­na ko­şa­rak geldi ve "baba ha­ri­ta­yı dü­zelt­tim, artık si­ne­ma­ya gi­de­bi­li­riz" dedi.
Adam önce ina­na­ma­dı ve gör­mek is­te­di. Gör­dü­ğün­de de hala hay­ret­ler için­dey­di ve bunu nasıl yap­tı­ğı­nı sordu. Çocuk şu ce­va­bı verdi:
- Bana ver­di­ğin ha­ri­ta­nın ar­ka­sın­da bir insan vardı.
İNSANI DÜ­ZELTTİĞİM ZAMAN DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜ­ZELDİ...