Bazı bekleyişler insanın içinde başlar; dışarıdan bakınca yalnızca suskunluk sanılır.
Enes, çocukluğundan beri aynı ışığın altında bekler: Gelmeyen bir babanın, yarım kalmış bir sözün, cevapsız bırakılmış bir geçmişin önünde. Yetimhane odalarından fabrika gürültüsüne, kalabalık sokaklardan boş evlere uzanan hayatında, herkes bir yerlere yetişirken o hep aynı yerde kalmış gibidir.
Zeynep'le karşılaştığında, suskunluğun yalnızca kendisine ait olmadığını fark eder. Onun da içinde yıkılmış bir ev, söylenmemiş cümleler ve kapanmamış bir defter vardır. İki insan, birbirine yaklaşmaya çalışırken kendi kırılganlıklarının duvarlarına çarpar.
"Sarı Işıkta Takılanlar..." geçip gidilemeyen anların, geçmişten devralınan sessizliklerin ve insanın kendi sesini bulma çabasının romanı.
Çünkü bazen hayat durmaz; yalnızca insanın içinden geçer.