Önüme gelen her yükü onca yıl boşuna yüklenmişim. Ne çok dert etmişim başkalarının derdini. Önüme kim çıktıysa onların derdini kendi derdim bilmişim ve onlar için kendi hayatımı hiçe sayıp onların hayatını yaşamışım. Kendime hiç vakit ayırmamışım; kendim için hiçbir şey yapmamış, kendimi hep yok saymışım. Hak etmeyen insanlara gereğinden fazla değer verip her yüzüme güleni kıyısız sevmişim. Kıyısız sevdiklerim için boşuna didinmişim, boşuna yorulmuşum, boşuna ağlamışım, boşuna hasta olup hastaneleri onca zaman evim bilmişim. Bu yaşıma kadar hayatımı gereksiz yere kendime zehretmişim. Dedim ya ne çok üzmüşüm kendimi başkaları için sebepsiz. Meğerse gökyüzü ne kadar da maviymiş