Yoksulluk içinde geçirdiği ömrünü, çocuklarının mürüvvetini olsun göremeden bu kadar acımasız bir sonla tamamlayanların varlığına şahit olurken, hayatın sunduğu hangi nimet sevimli gelebilir ki insana? Bir tek güzel gün geçiremeden ölenlerin olduğu bir dünyayı nasıl sevebilirsin? Bunlar çok ağır geliyor bana Meral. Artık iyi ya da kötü, herhangi bir hissin beni müteessir etmesini istemiyorum. İnsanın gönlü ameliyatla alınabilseydi hemen koşardım bir cerraha... İçimden, kaçıp gitmek geçiyor ama nereye?.. Zavallıcığın o ezik bakışları yüreğimizin orta yerinde tablo gibi asılı dururken nereye gidip kurtulabiliriz Meral? Geçmişimize mi?.. Geçmişe gidilebilir mi tontonum?