Bazı çocuklar doğmaz...  Dünyaya bırakılır.
Bahar, daha nefes almayı öğrenmeden acıyı öğrenmiş bir kız çocuğu.
Bir ev düşünün; sevginin olmadığı, seslerin sadece bağırmak için yükseldiği, kadınların sustukça yok sayıldığı bir ev...
O evde büyüyen her çocuk biraz eksik, biraz yarım, biraz kırık kalır. 
Ablaları birer birer hayatlarından koparılırken, annesi gözlerinin önünde sönerken Bahar susmayı öğrenir.
Ama içindeki ses hiç susmaz. Çünkü bazı yaralar kapanmaz... sadece derinleşir.

Ve sonra Yusuf doğar.
Bir umut gibi.
Bir yemin gibi.
Bir kurtuluş ihtimali gibi.
Bahar, kendi hayatını yaşayamaz belki...
Ama kardeşine başka bir hayat vermek için direnir.
Sevmeyi, merhameti, insan kalabilmeyi öğretir ona.
Çünkü bilir...
Bu dünyada en zor şey, yüreğini kaybetmeden yaşamak.
Ama hayat, en çok yüreği olanları sınar.
Aşk gelir.
Geçmiş geri döner.
Ve en derin sırlar bir bir ortaya çıkar.
Şimdi soru şudur:
Yüreği olanlar mı yaşar, yoksa gerçekten yüreksizler mi gece ölür?

Ahmet BUDAK