Arzu Alkan Ateş, bu öykülerde kaybolan zamanın, unutulmuş insanların ve kasaba hayatının görünmeyen katmanlarını anlatıyor. Gerçek ile masalın, hatırlamak ile unutmanın birbirine karıştığı bu anlatılarda her kapı yeni bir hikâyeye, her hikâye başka bir hatıraya açılıyor.
Mahir Efendi'nin Papağanı, insanın büyüse de geride bırakamadığı çocukluğuna yazılmış zarif bir ağıt.