Gönlünde sevgi, heybesinde hoşgörü taşıyan bir kızın yolculuğu...
Normandiya'nın küçük balıkçı kasabası Honfleur 'da, on sekiz yaşında ama yüzyıllardır yaşamış kadar yorgun bir kalp var: Meryem La Vergne Hassan.
Her sabah babasının teknesini ufukta kaybolana dek izler. Küçük kardeşi Kerem'in bir yangında yitirdiği ailesinin acısını kendi omuzlarında taşır. Bir bankta tanıştığı yaşlı kadının bastonuna kazınmış o cümleyi ise yıllarca aklından çıkaramaz: "Kendini kaybettiğin her an, kendini bulduğun andır."
Meryem herkesin yarasına merhemdir de kendine bir derman bulamaz. Ta ki bir sokakta, avucunda beş taşla oynayan yoksul bir adama uzattığı sandviç ikisinin de kaderini değiştirene kadar...
Bu, iyiliğin hiçbir zaman karşılıksız kalmadığına dair bir hikâye. Kaybetmenin, sabrın ve şükrün; en koyu karanlıkta bile insanın yolunu aydınlatacak ışığı başkalarının elinde değil, kendi göğsünde aramasının hikâyesi.
"Kimsenin elindeki ışık bir başkasının karanlığını dindirmeye yetmezdi."