İnsan, kendisini görecek bir çift göz bulamayınca neye dönüşür?
Ramiz, resim yaparak yalnızca renkleri tuvale taşımıyor; kendisini de görünür kılmaya çalışıyor. Fakat görülmek başka, anlaşılmak bambaşka bir şey.
Üsküdar'ın sokaklarında, sergi salonlarında, yarım kalmış aşklarda ve zihninin hiç susmayan odalarında dolaşırken hayatın en eski sorularından bazıları peşini bırakmıyor: İnsan gerçekten ne kadar kendisidir? Başkalarının bakışları bizi ne kadar değiştirir? Bir yetenek, kimse onu görmediğinde de aynı değeri taşır mı? Ve insan, aradığı anlamı dünyada mı bulur, yoksa onu kendi elleriyle mi yaratır?
Ramiz'in fırçasından çıkan her renk bir hatıraya, her çizgi başka bir ihtimale açılır. Kimi zaman aşk, kimi zaman yalnızlık, kimi zaman yoksunluk, kimi zamansa görülme arzusu birbirine karışır. Sonunda tuval ile ressam arasındaki sınır giderek silikleşir.
Çünkü bazen insanın en büyük yarası, kırıldığı yer değil; kimsenin o kırığı görmediğini düşündüğü yerdir.
Ramiz, bir ressamın hikâyesinden çok daha fazlası: modern insanın kendisini gerçekleştirme çabasına, yalnızlığına, aidiyet arayışına ve "Ben kimim?" sorusunun bitmek bilmeyen yankısına açılan psikolojik ve felsefi bir roman.
Belki de Ramiz'i okurken asıl karşılaşacağınız kişi Ramiz olmayacak.