19. yüzyıl Osmanlı iktisat tarihi, Doğu Sorunu ve Tanzimat dönemi kamu maliyesinin perde arkası, Fransız iktisatçı Benoît Brunswik'in keskin gözlemleriyle gün yüzüne çıkıyor. 
​1875 Ramazan Kararnamesi ve Düyûn-ı Umûmiye İdaresi'ne giden mali iflas sürecini birinci elden tahlil eden yazar; Bâb-ı Âlî, saray bütçesi ve Galata bankerleri arasındaki çıkar ağlarını çarpıcı bir dille ifşa ediyor. 
​Sultan Abdülaziz devrinin lüks harcamaları, donanma ve saray inşaatları uğruna tüketilen dış borçların hazinede yarattığı derin uçurum tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor. 
​Avrupa borsalarını sarsan Osmanlı tahvilleri, borç konsolidasyonu yalanları ve bütçe açıklarını kapatmak için halkın sırtına yüklenen fahiş vergiler operasyonel bir bakışla masaya yatırılıyor. 
​Dönemin Sadrazamı ve Paris sefiri Sadık Paşa'nın yeni borçlanma arayışlarına meydan okuyan Brunswik, Batılı finans çevrelerinin Osmanlı egemenliğini vesayet altına alma girişimlerine sert eleştiriler yöneltiyor. 
​Dış denetim komisyonları ve sözde Ulusal Banka projelerinin kapitülasyonlar zemininde devleti sömürgeleştirme riski taşıdığına dikkat çekiliyor.