Bu eser, barındırdığı on beş yazıyla klasik Türk şiirinin estetik anlayışına, kavram dünyasına ve kültürel arka planına ilişkin yeni değerlendirmeler ortaya koymaktadır. Özellikle yazma eserler ve yeni metinler üzerine yapılan çalışmalar, henüz gün yüzüne çıkmamış birçok malzemenin araştırmacıların dikkatine sunulmasına vesile olmaktadır. Bunun yanında klasik şiirin sembolik dili, dinî ve tasavvufi muhtevası ile kültürel çağrışımları üzerine yapılan incelemeler de geleneğin farklı yönlerini görünür kılmaktadır.