Ferdane, Çiftlikköy'de beyaz çarşaflar ütüler, kumaştan çiçekler yapar, güllü lokumla kahve ikram eder, damla sakızlı kurabiyeler pişirir. Kasabada onu çamaşırcı Ferdane diye bilen çoktur. Bir zamanlar avukat olduğunu bilen az. Geceleri karşısına çıkan cam gözlü kurdu ise sadece ahretliği Zülkümet tanır.

Zülkümet ile şiddetten kaçan kızı Zeynep kapısına dayandığında Ferdane'nin evi yeniden kalabalıklaşır. Gülfidan'ın sakladığı morluklar, Mehlika'nın uzun kollara gizlediği yaralar, Elmas'ın bitmeyen "kazaları" aynı sofranın çevresinde buluşur. Kadınlar birbirlerinin çayını koyar, yemeğini yapar, evini taşır, sırrını tutar. Çiftlikköy'de zalim erkekler birer birer tuhaf biçimlerde ölürken sofralardaki kahkaha da mutfaktaki alt çekmece de başka anlamlar kazanmaya başlar.

Ferdane, adaletin yetişemediği hayatları, kadınların birbirine açtığı kapıları ve yeniden başlama cesaretini karanlığını eksiltmeyen bir kahkahayla anlatıyor.
Bir kadın, başka bir kadını kurtarmak için ne kadar ileri gidebilir?

Hakan Akdoğan