Alman filozof Max Stirner'ın 1844 tarihli bir eseridir. Bir yandan Hıristiyanlık, milliyetçilik ve geleneksel ahlak, diğer yandan hümanizm, faydacılık, liberalizm ve o zamanlar gelişen sosyalist hareketin çoğuna yönelik radikal bir nominalist ve bireyci eleştiriyi sunuyor ve bunun yerine ahlaksız (önemli ölçüde doğası gereği ahlaksız veya antisosyal olmasa da) egoizmi savunuyor.