Durmuş Kozanlı, insanın en zor zamanlarda bile insandan vazgeçemeyişini şiirlerinde içten bir dille anlatıyor. Yalnızlığın ortasında uzanan bir elin, karanlıkta yakılan küçük bir ışığın nasıl umut verdiğini hatırlatıyor.

Bu dizelerde; dara düştüğünde omuz olanlar, sessizce yanında duranlar ve paylaşmanın iyileştirici gücü öne çıkıyor. İnsan insanı kırabildiği gibi ayağa da kaldırabilir; bir sözle yıkabildiği gönlü başka bir sözle onarabilir. Şair, umudun uzaklarda değil, yanı başımızda durduğunu; iyiliğin çoğu zaman beklenmedik bir yerden geldiğini sezdiriyor. Kalpten kalbe kurulan bağların, dünyanın bütün yükünü hafifletebileceğini mısralarla dile getiriyor. Her şiir, merhametin ve dayanışmanın insanı ayakta tutan en güçlü değerler olduğunu yeniden düşündürüyor.

Bu kitap; zor zamanlarında yalnız olmadığını hatırlamak isteyenlere, umudu insanda arayanlara ve iyiliğin hâlâ mümkün olduğuna inananlara yoldaş olsun. Bu eser için sağladıkları kıymetli destek nedeniyle Tufanbeylinin Öğrencileri Derneği'ne gönülden teşekkür ederiz.

İnsan kalpten kalbe yol bulduğunda İnsan İnsanın Umududur.