Durmuş Kozanlı, insanın hayat karşısında bazen zorlayarak değil, bırakarak güçlendiğini şiirlerinde sessiz bir bilgelikle anlatıyor. Her mısrasında, gönlün kendi yolunu bulması için zorlamaya değil, sabra ve anlayışa ihtiyaç duyduğunu hissettiriyor.

Bu dizelerde; kendi zamanını bekleyen duyguların olgunluğu, gerçekleşmeyen isteklerin ardında saklı hayır, insanın bazen elinden geleni yaptıktan sonra gerisini akışa bırakmayı öğrenişi yer alıyor. Zorlamanın yorduğu ruhların nasıl hafiflediği, gönlün doğal ritmine müdahale etmeden beklemenin nasıl huzur getirdiği anlatılıyor. Şair, insanın iç sesini susturmak yerine ona kulak vermesini, kapalı kapıları zorlamak yerine doğru zamanın gelmesini beklemesini şiirleştiriyor.

Bu kitap; hayatı sürekli itekleyen değil, onunla uyum içinde yürümeye çalışanlara, kendi sınırlarını zorlamadan güzelliğe ulaşmak isteyenlere yoldaş olsun.
Bu eser için sağladıkları kıymetli destek nedeniyle Tufanbeylinin Öğrencileri Derneği'ne gönülden teşekkür ederiz.

Israr Etme; bazen en doğru yol, açılacak kapının kendi vaktini beklemektir.