Belki de asıl kahramanlık, sadece sıradan olabilmektir.

Feyyaz, kendini aramanın peşinden Kars'a giderken, sıradanlığın da onu aradığının farkında değildir. Kedi ile çıktığı belirsiz tren yolculuğu, onu daha çok sonu gelmeyen sorular sormaya ve varlığının kuytu köşelerini sorgulamaya iter.

Yıllar sonra Kars'a bu kez doktor olarak atandığında; kendini başladığı yerden uzak, sonsuz bir döngüde bulur. Yağan karı seyrederken, bu döngüden kurtulmanın bir yolu elbet olacaktır.

Artık rol yapmıyor kimse; rolün ta kendisi olmuş herkes. Hayatın doğal akışını, üzerimize giydiğimiz rolleri ve sıradanlığın görünmez sınırlarını sorgulayan Sıradan Bir Feyyaz; ilhamını insandan alan hem sıra dışı hem de bir o kadar bizden, oluşçu bir roman.

Gitmek mi zordur; yoksa kendinle yüzleşmek mi?

"Dünya üzerinde hiçbir önemli rolümün olmadığını düşünmek beni hafifletiyor. Bir hiç olabilmenin, bir hayalet olabilmenin ferahlığı bu... Dünya bensiz de döner; ama ben olduğum sürece daha güzel."