Bu kitabı oluştururken ben yetmiş yılın şiirlerini değil, yetmiş yılın kendisini bir kez daha yaşadım.
Her şiir, bir anın fotoğrafıdır. Kimi zaman öfkeyle, kimi zaman hüzünle; kimi zaman da başka türlü anlatamaya- cağım bir güzelliğe tanık olduğum için kaleme sarıldım. Yazdıkça fark ettim ki şiir, benim için bir çözüm değil, bir tanıklıktır. Ben de bu dünyadan geçerken gördüklerimi ve hissettiklerimi yalnızca kayda geçirmek istedim.
Şiire geç başladım. Ama şimdi anlıyorum ki bazı şeyler ancak belirli bir olgunluk anından sonra söylenebilir. Belki de bu kitap, tam zamanında yazılmıştır. Bir daha yaşaya- mayacağım günlerin ardından bir iz bırakabildiysem, bu kitap o izi taşıyacaktır. Zira bir iz, bir ses kalıyor yaşayanların arasında; buradaki her şiir, o izi derinleştirmek, o sesi daha gür duyurmak için birer çağrıdır.