Roma İmparatorluğu'nun tahtında otururken bir adam, her gece çadırına çekilip kendi zaaflarını bir deftere yazıyordu. Veba ordugâhını kasıp kavururken, generalleri ihanet ederken, Tuna kıyılarında barbar kabileleriyle savaşırken... dünyanın en güçlü adamı, kendi kendine ahlaki hesap soruyordu. "Bugün neyi doğru yaptın, neyi yanlış yaptın?" Marcus Aurelius bu notları yayımlanmak için yazmadı. Onları kendine, kendi gevşemesine karşı bir silah olarak tuttu. İki bin yıl sonra bu satırlar hâlâ okunuyor çünkü Marcus'un karşılaştığı düşman değişmedi: öfke, kıskançlık, korku, kibir, erteleme, ölüm korkusu. Stoacılığın üç büyük sesinden biri bir köle (Epiktetos), bir devlet adamı (Seneca), bir imparator (Marcus) ve belki de en etkileyici olanı. Çünkü Marcus gücü olan biri olarak güçten vazgeçmeyi değil, güce rağmen doğru kalmayı öğretir. Elinizdeki kitap bir felsefe kürsüsünden değil, bir imparatorun çadırından geliyor. Ve size fısıldadığı şey hâlâ aynı: elinde olan tek şey, senin kendi zihnindir.