Bazı yaralar kanamaz. Bazı yaralar konuşmaz. Sadece insanın içine yerleşir ve orada sessizce büyür. Bir çocuk, iki bisküvinin arasına koyduğu lokumla büyümeyi öğrenir. Bir kadın güzelliğinin içinde kaybolur. Bir anne, sevgiyi baskıyla karıştırır. Bir adam feribotta insanların pullandığını görür. Bazıları geçmişin emanetini taşır, bazılarıysa aynada gördüğü yabancıdan kaçamaz. Orhan Yılmaz, Yaraların Aynası: Tuhaf Öyküler'de sıradan hayatların çatlaklarından sızan tuhaflığı ustalıkla görünür kılıyor. Gerçek ile düş arasında salınan bu öyküler; yalnızlığı, aileyi, çocukluğu, beden algısını, suçluluğu ve insan ruhunun karanlık kıyılarını kimi zaman hüzünlü, kimi zaman gülümseten, kimi zaman grotesk bir dille anlatıyor. Her öykü, okurun zihninde uzun süre kapanmayacak bir kapı aralıyor. Çünkü bazı aynalar yüzü değil, saklanan yaraları gösterir.