O kadar huzur doluydu ki! Ölüme giderken o kadar huzur doluydu ki... Korkanları gördüm, donuk bakışlarla etrafına bakanları, sanki orada değilmiş gibi olanları gördüm, göğsünü gererek başı dik bir şekilde idam edilmeyi bekleyenleri de gördüm ama mutlulukla dolup taşanı görmedim, öyle bir mutluluğu hiç görmedim... En ufak bir tereddüt, şüphe, acı, korku yoktu. Sadece huzur vardı. O zaman anladım, gerçekten inanıyordu. Diğerleri gibi değil, onlar gibi değil! Bir sürü ölüm gördüm... Hepsinde, ölümün en belirgin olduğu anda bile umut olur, bir şekilde yaşayacağını düşünürler. Onda umut yoktu, özgürdü.