Bu kitap, bir ailenin belleğinden yükselen parçalı hayatları bir araya getirirken öykü ile roman arasında kendine özgü bir yerde duruyor. Her bölüm başka bir karakterin sesine, başka bir yaranın izine açılıyor; fakat bütün bu parçalar zamanla aynı büyük hikâyenin içinde birleşiyor.

Avo'nun yokluğuyla başlayan eksilme, Fotey'in direnciyle hayata tutunuyor; Meryem'in suskunluğunda, Zeki'nin defterinde, Suzan'ın mücadelesinde, Remzi'nin türkülerinde, Müslüm'ün çizgilerinde, Ayten'in sessizliğinde ve Bekir'in belleğinde başka başka biçimlere bürünüyor.
Antep'in kenar mahallelerinden Ankara'ya, Muğla'dan Antalya'ya uzanan bu anlatı; yoksulluğun, göçün, eğitimin, siyasetin, işçiliğin, aşkın ve değişen Türkiye'nin izlerini kişisel hafızalar üzerinden takip ediyor. Televizyonların siyah beyazdan renge dönüştüğü, mahallelerin şehirleştiği, çocukların büyürken ülkenin de başka bir zamana geçtiği yıllar, metnin satır aralarında adeta dönemsel bir belgesel gibi yeniden canlanıyor.

Gerçek ile hatıranın, trajedi ile mizahın, bireysel olanla toplumsal olanın iç içe geçtiği bu kitap; bir ailenin geçmişini anlatırken aslında bir dönemin ruhuna da tanıklık ediyor.
Çünkü bazı aile hikâyeleri yalnızca yaşanmaz.
Bir çağın hafızasına dönüşür.