Bazı felaketlerin sesi olmaz, sessizlik onların yerine konuşur. 1999 yılının o kızıl ve tozlu Ağustos günlerinde, enkaz altından yükselen iniltilerin arasında, bir çöp kutusunun yanında tuhaf bir şekilde pırıl pırıl parlayan bir çift rugan ayakkabı...
Yalova'nın dışındaki bir ahşap kulübede kağıt toplayarak hayata tutunmaya çalışan Mehmet, bu ayakkabıları eline aldığında sadece bir hırsızlıkla suçlanmaz; insanlığın vicdan atlasıyla da yüzleşir. Bir iş adamının kaçtığı gerçekler, bir doktorun omzundaki ölümcül sır, bir seyyar satıcının gururu ve bir hırsızın adımları tek bir nesnede bir araya gelirse ne olur?
Cahit Tosun, Bir Çift Ayakkabı romanı ile mülkiyetin, yoksulluğun ve kaderin sınırlarını sorgularken, okuyucuyu hayal ile gerçeğin, günah ile masumiyetin birbirine karıştığı bir odaya davet ediyor.
"Eskimiş şeyler sessiz olurdu. Yeni olan şeylerse dikkat çekerdi. İnsan bazen yeni bir şeye sahip olunca sevinmezdi; korkardı..."